Ik speel in een film, ik heb deze film al eerder gespeeld, ik ken de scene’s, loop ze één voor een af, het is een enge film. De vorige keer dat ik dit droomde was het echt, was het eng, dit keer ken ik de kamers en de gangen en de kasten waaruit dingen zullen komen, de mechanismen van het openen en afsluiten van de deuren, mijn medespeler. Ik ben dus ‘de scenes aan het spelen’. Ik ben aan het naspelen wat ik weet dat er de vorige keer gebeurde. Het idiote is dat ik niet weet waarom we dit eigenlijk doen en dat er bv ook geen camera te bekennen is en.

In een van de ruimtes waarin veel hout en palets liggen, waar ik acrobatisch doorheen kan slingeren, ontmoet ik mijn medespeler, en als ik hem zie stel voor dat we stoppen met acteren en pauze nemen. Hij vindt het okee. Deze jongen is een echte acteur, van de acteerschool, kunstenaarachtig, met zijn cv bezig. (…) Later zijn we in zijn kamer, die hij deelt met een meisje van de acteerschool. Het meisje is er niet, ze is gestoord geraakt en heeft moeten ophouden met haar opleiding. Haar spullen zijn er nog. Hij vraagt me wat ik doe en ik vertel rustig en overtuigd over mijn dingen.

(15/06/05)